De nieuwe generatie:
06 fotografen in een veranderende wereld

Proloog
Gepubliceerd: 19 april 2013

afbeelding 2Er is een gezegde 'Alle waar is naar zijn geld'. Onder dat kopje kun je de ‘budget’ 06-fotografen vangen. Er is ook een publiek voor, waarom zou je die realiteit negeren? Struisvogelneigingen?

Er bestaat ook een citaat: "Iedereen heeft het over de prijs, niemand spreekt over de waarde." Ook dit is een realiteit.

Je kunt iemand die in een Skoda wil rijden proberen een Rolls aan te smeren, maar dit getuigt niet van realiteitszin. Aan de andere kant zul je iemand die voor een Rolls kiest nooit, ook niet wanneer je 'm een geweldig prijsvoordeel voorspiegelt, in een Skoda kunnen tillen.

Persoonlijk ben ik blij met budgetfotografen. Het vak houdt ze van de straat en uit mijn vaarwater.

Op zich is er niks mis met budgetfotografen, ik ken de eigenaar van een studio waar vrijwel alleen maar goedkope packshots worden gemaakt, ik ken een schoolfotograaf, ik ken een fotograaf die als printshopboer door het leven gaat. Zij hebben allen wel een miljonairsstatus en leiden een stressloos leven. Ik ken ook doorstressde topfotografen, soms een faillissement nabij.

In de markt gaat het om de vraag, er is een vraag naar een high-end product en een vraag naar een budget product. Dat is de vrijheid van de B2B-gebruiker en van de consument, wie zijn wij om hen dit keuzerecht te ontzeggen?

De discussies over de abominabele honorering van bijvoorbeeld persfotografen (de 18 Euro van Sanoma, De Telegraaf /TMG en van Corelio) en het gegeven dat journalisten er met mobieltjes op uit worden gestuurd kunnen mij ook niet echt boeien. Die kranten zijn, met de hijgende adem van andere media in de nek, toch al feitelijk failliet.

Het gekke is overigens dat er ook fotografen zijn die voor dezelfde uitgeverijen/bladen werken en wél een behoorlijk bedrag berekenen en betaald krijgen. Je zou je de vraag moeten stellen hoe dit mogelijk is, of beter nog, waar dit aan ligt.

Wanneer een fotograaf zich beklaagt over de honorering of over het gegeven dat anderen de markt verpesten heeft deze zijn eigen positie niet duidelijk. Wat wil je, werken op niveau of produceren? Verschuil je nooit achter die marktbederver, die concurrent, die is er niet. De echte marktbedervende concurrent ben je zelf. Verhalen als 'Dat kan ik nooit rekenen, dan lopen mijn klanten weg' zeggen eigenlijk niets meer dan 'Ik wil de klanten vasthouden die ik niet wil hebben.'

Dus blijf functioneren op je huidige niveau of wordt creatief op inhoudelijk én bedrijfseconomisch gebied. Verzand je in teunisfotografie.nl (uniek) of in marietjefotografie.nl (ook uniek), óf zet je foto's neer zónder websites vol geleuter over hoe goed jij en je visie wel niet zijn en hoe metersdiep je passie is. Die foto's overtuigen, de rest overtuigt niet. Ik ken een fotograaf die kroketten is gaan bakken omdat de boel niet liep. Hij bakt ze uitstekend, hij bakt ze ook bruiner. Het levert duidelijk meer op dan met klikgeluiden door het leven gaan. Ik mag graag bij hem aangaan voor zo'n smakelijk en kruidig gepaneerd stuk vreten. Af en toe kom ik hem tegen, met een fototoestel in zijn hand. Zorgeloos maakt hij de mooiste beelden. Hij heeft ook enkele boeken op zijn naam staan en een paar exposities. Hij is niet in de val van de verzuring gestapt. Hij is een in-gelukkig man.

Ik ken ook fotografen die Nederland te klein vonden en opstapten, met bijna niets op zak. En die nu alleen nog maar werk doen dat toevallig voorbij komt en voldoening geeft. En ook nog goed betaalt. Soms red je het, gelukkig, zónder kroketten. Het voornaamste is dat je bij jezelf blijft en de dingen doet die je leuk vindt. Daar gaat het om in het leven. Maar ook dat je meestroomt met de tijd. Op zoek gaat naar nieuwe verdienmodellen. Geïnspireerd werkt. Energie steekt in de kunst van het overleven. Beeld zal altijd blijven, maar de wijze waarop het tot stand komt verandert al vanaf de uitvinding van de drukpers.

En al dat geleuter over 'mijn passie'? Van passies kun je niet vreten. Fotografische passies zijn fotografische hobby’s. Maar blijf je bij jezelf en werk je hard aan je vak dan is er een kans (geen garantie) dat het mooie werk wél naar je toe komt. Die kans is groter dan wanneer je het bovengenoemd verzuringsgedrag vertoont, dan komt dat werk namelijk nooit...