Jurriaan Nijkerk

Jurriaan NijkerkJurriaan Nijkerk. Is ruim vijfendertig jaar fotograaf. Hij werkte o.a. voor Philips, Gasunie en Witteveen + Bos raadgevend ingenieurs. Voor het NOB 'deed' hij (pop)concerten en theaterfotografie. Twee maal werd het team, waarvan hij deel uitmaakte, genomineerd voor de Nationale Coiffure Award. Hij was bestuurslid bij BFN en SVFN en had zitting in de examencommissie van de Nederlandse Fotovakschool.
Vanaf het eerste nummer van het vakblad DeFOTOgraaf leverde hij redactionele bijdragen en hij was ruim een decennium hoofdredacteur. 'Bij mijn aantreden was het doel een nieuwe opzet neer te zetten voor DeFOTOgraaf: een blad dat over fotografen en fotografie moest gaan. De opzet was ook internationaal, ik had mij ten doel gesteld België en Nederland te bestrijken, dat is ook gelukt. Het nummer van augustus 2010 was mijn laatste nummer, het werd weer eens tijd voor iets anders.'
www.jurnijkerk.com.
Stuur Jurriaan een e-mail.

Ontslag wegens Photoshoppen

Twee gebeurtenissen zijn eigenlijk de oorzaak van dit verhaal. Onlangs konden wij in de media lezen dat er ergens een fotograaf op straat was gezet omdat hij hoofdzonde nummer 1 had begaan: photoshoppen in een persfoto. En dat mag nu eenmaal niet van God.

Gisteren kreeg ik een bericht onder ogen dat een prijswinnaar van de prestigieuze ‘2012 National Geographic Photo Contest’, Harry Fish, zijn prijs weer werd ontnomen. De prijswinnende foto gaf een beeld van de voorbereiding van de gebeden aan de Ganges in India.

Een prachtige foto, zeer sfeervol en ietwat mysterieus, ik zou 'm zo aan de muur willen hangen.
Na vele uren en dagen reizen onder de meest beroerde omstandigheden om onder andere deze foto te hebben kunnen maken drong de inhoud van het mailtje van NG na enige tijd tot hem door. Een euforische stemming maakte zich van hem meester. Winnaar van de zware 'Places' categorie!

Irina Ionescu veroordeeld wegens 'kunstfoto's' van minderjarige dochter Eva

Eva Ionesco, geboren in Parijs in 1965 en tegenwoordig actrice, werd vanaf haar 4e tot haar 12e levensjaar door haar moeder Irina Ionesco naakt op de gevoelige plaat gezet. Eva stelde dat de foto's haar jeugd hebben ontnomen, en eiste 200.000 euro van haar moeder.

Ionesco stond in de jaren 70 bekend om haar erotische foto's, en vooral die van haar dochter trokken de aandacht. Zij verschenen in talrijke bladen, waaronder de Europese edities van Playboy en Penthouse.

Ionesco's advocaat hield de rechtbank tevergeefs voor dat er in de jaren 70 een liberaal klimaat heerste waarin veel was toegestaan. Ook zou Eva een persoonlijke vete met haar moeder uitvechten. De rechtbank ging hierin echter terecht niet mee.

Op vijfjarige leeftijd werd Eva het favoriete fotomodel van haar moeder die kennelijk geld en persoonlijke roem rook. Irina Ionesco's erotische foto's van haar kind zijn altijd controversieel geweest. Eva werd ook, naar haar zeggen gedwongen, modelwerk te doen voor andere fotografen zoals Jacques Bourboulon.

Voor de veertiende maal, 'Professional Imaging'

‘Professional Imaging 2013 is weer een nieuwe mijlpaal. Deze onmisbare vakbeurs voor professionele beeldmakers en fotofanaten is inmiddels een traditie aan het worden in het Nederlands taalgebied. Daar waar andere beurzen langzaam verdwijnen tekende zich bij 'Professional Imaging' een groei af. En ook dit maal is vooralsnog geen krimp te bespeuren. Zelfs al zou de wereld onlangs zijn vergaan, de beurs zou nog solide overeind staan. Juist in een tijd als deze is het een must voor de beeldmaker contact te houden met het vak. Ook ditmaal zal er naar verwachting een keur van sprekers over uiteenlopende onderwerpen, seminars en workshops zijn, ongetwijfeld voor elk wat wils. ‘Professional Imaging 2013’ zet, zo is onze verwachting, weer een messcherpe focus neer op het vakgebied.

Europa, van nationaal domein naar taalgebieden

Ballen in de boom, het verdwijnen van GW

Zo net voor de Kerst is het de bedoeling dat iedereen vervuld is met warme gedachten, gezelligheid is troef. Behalve vrede op aarde, veilig vuurwerk en ballen in de boom zal er gezelligheid heersen.

De afgelopen week was er iets toch wel schokkends. Er verdween weer een stuk traditie. Een deel van iets dat bepalend is of was voor sommige collega fotografen en zeker voor mijzelf omdat het grafische vak onze beroepsgroep nauw raakt. Op de voorpagina van het 'GW', voorheen het 'Grafisch Weekblad', een afscheidsartikel van de redactie dat het 'GW' ophoudt te bestaan: 'Het GW stopt er mee'.

Nu ben ik weliswaar tegenwoordig een digitale hoofdredacteur, volgens een goede bekende uit het grafische vak heb ik nog steeds drukinkt in mijn aderen. Dit is waar, ik weet nog hoe ik, lang geleden, de eerste door mij bij elkaar gefotografeerde brochure van de pers zag komen. De foto's waar je met veel aandacht aan had gewerkt zag je in seconden in duizendvoud langsglijden. Ineens voelde ik de macht die een fotograaf heeft, jouw product dat de hele wereld over kan gaan. En ik voelde een heilig respect voor die mannen die hier zorg voor droegen.

Foto's citeren op een 'Belgische' website

Collega De Jong heeft ooit een foto gemaakt van Jan Wauters die Jan Mulder interviewt. In 2010 verscheen er een biografie over Jan Mulder bij uitgeverij 'De Buitenspelers'. De biografie is geschreven door verschillende auteurs, onder wie W., die het hoofdstuk over de Brusselse jaren van Jan Mulder heeft geschreven. W. is auteur van boeken over voetbal en over artikelen over sport die worden gepubliceerd in Vlaamse en Nederlandse kranten, tijdschriften en op websites.

Nederland: Van fotografenorganisaties naar fotografenreorganisaties?

Of het door de crisis komt die iedereen elkaar loopt aan te praten, of omdat het bij een nieuwe generatie fotografen aan organisatiezin ontbreekt, het is niet duidelijk aan te geven waarom de ledenaantallen bij enkele organisaties rampzalig terugliepen. Een trend die al een tweetal jaren gaande is. Zo moest helaas de BIPP al weer enige tijd terug het loodje leggen door een afnemend ledenbestand.

Fuseren een oplossing?

Ook bij de DIPP en bij Colour Art Photo zag het er al niet anders uit, terwijl dit toch organisaties waren met behoorlijk wat kwaliteit. Kwaliteit kan echter niet opboksen tegen teruglopende ledentallen Uiteindelijk is er besloten om samen op te gaan in één organisatie, het Master Photographers Network was op 1 juli 2012 een feit.

iPad is een computer

Haarlem, 4-12-2012

De rechtbank Haarlem heeft geoordeeld dat een iPad een computer is. Een werkgever heeft aan al haar werknemers een iPad met mobiel-internetdatakaart verstrekt. In geschil is of de iPad belastingvrij, dat wil zeggen zonder inhouding van loonheffing, aan de werknemers kan worden verstrekt. Daarbij is van belang onder welke bepaling van de Wet op de loonbelasting 1964 de iPad geschaard kan worden. Valt de iPad onder het begrip “telefoon, internet en dergelijke communicatiemiddelen”, dan kan de iPad belastingvrij worden verstrekt als het zakelijk gebruik van meer dan bijkomstig belang is. Is de iPad meer een met een computer vergelijkbaar apparaat, dan kan de iPad alleen belastingvrij worden verstrekt als de Ipad geheel of nagenoeg geheel zakelijk wordt gebruikt. Als aan de voorwaarden voor belastingvrije verstrekking niet wordt voldaan¸ dient loonheffing te worden geheven over de waarde van de iPad.

In memoriam Peter Charpentier

In het In Memoriam van Peter Charpentier zijn helaas enkele omissies geslopen. Gelukkig zijn  er lezers, waar onder Donald Schell en Rinus van Schie, die ons hierop wezen. Uiteraard betreurt PhotoNmagazine.eu dit en publiceert hier de aangepaste tekst.

Op 2 november 1924 werd een opmerkelijk mens geboren. Met een amateurfotograaf als vader. Eerst in een saai beroep met fotografie als liefhebberij, kwam hij in de Tweede Wereldoorlog in Zuid Duitsland terecht. Via een ontsnapping aan het eind van de oorlog bereikte hij Zwitserland. Daar ontdekte 'Charp', zoals hij later wel werd genoemd, dat je fotografie ook als eerzaam beroep kon beoefenen.

Over kommer en kwel van de kroket en de positieve kant er van

Persfotografie, eens de trots van de bladen. De fotografen werden geknuffeld, het beeld zorgde voor het aanzien van het nieuws. Persfotograaf worden was ook iets spannends, een avontuur. En inderdaad, er liepen wat avonturiers rond die met magnifiek materiaal thuiskwamen. En fotografie is nog steeds synoniem met het métier, wie met een fototoestel rondzeult krijgt steevast de vraag 'Is u van de pers?' Al kun je jezelf afvragen hoe lang nog...

Joep Jacobs

Een verkeerd geadresseerd mailtje dat netjes wordt teruggezonden, nieuwsgierig kijken op een website en dan een kijk-hij-ook-al-erlebnis. Wie komt erop het idee om met 25 kilo aan apparatuur niet al te misselijke bergtoppen op te sjouwen? Wie heeft er nog een voorliefde voor de fijne gradaties van film? En wie vindt natuurlijke scherpte een must? Natuurlijk, iemand die absoluut niet vies is van digitaal maar zichzelf wel bestempelt als een 'autonoom film addict'.

Wanneer ik arriveer (bij eerste rode Defender rechts) bel ik aan. Vanuit Groesbeek naar Nuenen is de snelste weg binnendoor, zoals Joep ook even met verbazing constateert. “Ik rijd ook liever binnendoor, dat geeft wat meer afwisseling in de omgeving. En met die Defender rijd je gewoon 80, meer is ook niet nodig. Maar kom binnen.” Terwijl er goed voor mij wordt gezorgd kijk ik even rond, een ruim en licht huis maar niet met een te strak design, er is ook nog plaats voor mensen. En wij zitten dan even later tot over onze oren in gesprek.

Doek over de kop

Getty Images claimt bij uitgever

Libris-boekhandel Broekhuis (Almelo, Hengelo en Enschede), heeft een claim mogen ontvangen van Getty Images, omdat op haar website het omslag stond afgebeeld van een boek met een foto van Getty Images. De uitgever van het boek heeft de rechten hiervoor voldaan, boekhandel Broekhuis toonde de foto echter zonder typografie. Volgens Broekhuis is het gebruikelijk dat promotiemateriaal zo wordt gebruikt én is de foto gebruikt in de juiste context. “De uitgever moet de boekhandel vrijwaren. Ik moet er vanuit kunnen gaan dat de rechten voor alle 12.000 titels die we in huis hebben in orde zijn.” aldus eigenaar Kees Schafrat. De claim van Getty bedraagt ruim € 700.

Bron: Boekblad

Gehackt! Apples Steve Wozniak's vrees bewaarheid, journalist raakt al zijn gegevens kwijt

Vorige week werd een journalist gehackt. Mat Honan maakte als technisch journalist niet alleen gebruik van social media maar had al zijn data zoals verhalen maar ook privé foto's 'in the cloud' opgeslagen en betaalde zijn aankopen vaak online. Kortom, hij had zijn digitale leven zeer comfortabel ingericht, mede door allerlei internetdiensten met elkaar te verbinden. Honan: “Binnen één uur was mijn gehele digitale leven vernietigd. Eerst werd mijn Google account overgenomen en gewist, hierna werd mijn Twitter-account gecompromitteerd door het als platform voor racistische en homo-onvriendelijke boodschappen te gebruiken. Het ergste van alles was dat er werd ingebroken in mijn AppleID account en dat dit door de hackers werd gebruikt om alle data op mijn iPhone, iPad, en MacBook te wissen.”

Kwestie van puzzeltje oplossen, de kettingreactie

Borden kijken onderweg

Sommige fotografen zijn vaak urenlang onderweg. Er zijn nu eenmaal onderwerpen die niet naar je toe komen en die niet in een studio passen. Onderweg is het altijd prettig om je te laten amuseren bij het sturen. Ik kijk altijd graag naar uithangborden. Of naar gevelbelettering. Of naar andere uithanguitingen. Overigens merkwaardig, ik heb altijd de neiging om belettering als belletering te lezen. Dat heb ik ook bij een bouwkundige term als balkanker. Misschien een lichte vorm van dyslexie? Maar we gaan terug naar het onderwerp.

Er nadert een levensgroot blauw zwembad. Platte zwembaden zie je wat minder goed, dus het ding is pontificaal verticaal rechtop gezet. Er staat een bord met een firmanaam bij gevolgd door, hoe kun je het verzinnen, 'Swimming Pools'. Dit is voor mij een oude bekende, ik reed er ooit langs met een vriendin met zeer hoge nood. De reclame-uiting ontlokte mij de opmerking: 'Handig met water verversen, dat loopt vanzelf leeg.' Dat had ik op dat moment natuurlijk nóóit mogen zeggen... Maar terug naar het heden.

Dominique Van Huffel

Hoogstraten, de N14. In het centrum de 'Vrijheid' genaamd. Een lange rij van etablissementen waar het goed toeven is. En aan het einde, of aan het begin, afhankelijk of men vanuit Rijkevorsel komt, dan wel uit Minderhout, staat een helder pand, hier huist 'Zwart/Wit communicatie'. Er is behoorlijk verbouwd, na de deur een trap omhoog naar een entresol of trap af naar een souterrain. Het helder ogend domein waar Dominique Van Huffel bewijst dat een grafisch vakman een uitstekend fotograaf kan zijn.

Dominique kreeg zijn opleiding in de drukkersstad Turnhout, een stad met een traditie van het drukken van kaartspelen. En waar ook de grote en helaas te loor gegane drukkerij en uitgeverij Breepols, die het halve continent van onder andere agenda's en kalenders voorzag, als een der laatsten der Mohikanen de geest moest geven. De naam van het opleidingsinstituut: HoRiTo. Hier bekwaamde hij zich in grafische vormgeving en specialiseerde zich met een extra jaar "reprofotografie". Na zijn legerdienst kwam hij in dienst van 'De Schutter' een naam in de grafische wereld en had het geluk een goede leermeester te treffen. Na een opleiding tot kleuretser-monteur volgde een opleiding in England bij Crossfield. Het digitaliseren-reproduceren van beeldmateriaal met scanners werd zijn grote specialisatie.

Paul Bergen

Het is 9 juni 2012. Uit een kasteelkelder in Woerden klinkt muziek. Initiator Hans van Ommeren had het mij al gezegd, hier móet je naar toe. De tentoonstelling blijkt al te zijn geopend, ik was laat. Binnen loop ik, inmiddels met een koel glas in de hand, door de gewelven. Tussen rijen jazzmusici door: Art Blakey, Isaac Hayes, Lionel Hampton, Roy Hargrove. Groot afgedrukte portretten, reminders aan indrukwekkende concerten. Aan het einde van het rondlopende gewelf onder Kasteel Woerden staan enkele musici, ditmaal dus niet hangend en vooral levend, ik herken het aan de noten: Blue 'Trane. Het Ruud Breuls/Simon Rigter kwintet, de pianist is vervangen door een werkelijk geniale gitarist. Daar sta ik dan, één groot oor, een jazzfreak in het Nirwana...

Plotseling verschijnt Hans van Ommeren voor mij. “Ik stel je even voor aan Paul Bergen.” Terug langs die eindeloze rij indrukwekkende portretten, langs het bewonderend publiek. ik neem mij voor direct een interview vast te leggen. Er staat iemand die er niet uitziet als een Exposerend Kunstenaar maar gewoon als een aardige jongen, zoals je die wel eens in de pauze bij een jazzconcert tegenkomt, heel gewoontjes gekleed. “Dit is Paul.” Wij spreken meteen af om in de week erop het interview te houden.

'Richtprijzen Nederlandse Vakfotografie' objectieve basis om schade te begroten

De Rechtbank Arnhem heeft op 15 juni 2012 vonnis gewezen in een zaak waarbij inbreuk is gemaakt op de auteursrechten van een fotograaf doordat zijn foto zonder toestemming was geplaatst bij een artikel op internet.

Gedaagde had de foto openbaar gemaakt bij een artikel over de Europa League, en daarbij een foto van de Europa League finale uit 1962 ter illustratie bijgevoegd. Gedaagde had wel de naam van eiser vermeld, maar nagelaten toestemming te vragen voor het gebruik van de foto bij het artikel.
De gebruikte foto heeft een historische waarde en een exclusief karakter.

In de procedure beroept gedaagde zich op de uitzonderingen van artikel 15 en 16a van de Auteurswet.
Met betrekking tot het beroep op de citaatexceptie van artikel 15 Auteurswet oordeelt de rechter dat niet voldaan is aan de wettelijke eisen voor een geslaagd beroep op het citaatrecht. De bron van de foto is namelijk niet vermeld en dat is een formeel vereiste voor een geslaagd beroep op het citaatrecht.

De zaak kroket

Onze twee recente juridische blog's over 'Fotografie voor krokettenprijzen' betroffen de particulieren plaatsingsrechten voor beelden uit de archieven van Hollandse Hoogte (HH) en het ANP. Eenmalige plaatsingen op websites door particulieren kunnen via een obscure site 'EerlijkeFoto.nl' verkocht worden voor prijzen van plusminus € 3,50. De reden is dat ANP en HH menen dat zo het misbruik door jattende particulieren tegen is te gaan, tezamen met de vrome verwachting dat deze dan ook gaan betalen.

Adam en Eva en de verleiding van de kroket

Er ontstond, onder meer naar aanleiding van de vorige 'Blog', wat beroering over 'Eerlijke Foto', een 'bedrijf' dat als stroman van ANP en Hollandse Hoogte foto's aanbiedt voor bedragen van rond de € 3. Foto's waarvan ANP en Hollandse Hoogte over de rechten beschikken plus foto's van fotografen die werk in stock hebben gegeven. Professioneel gemaakte foto's die worden aangeboden aan particulieren. Met daarbij de belofte dat misbruik door particulieren zal worden voorkomen en dat middels een bureau dat het hele internet afspeurt zal worden opgetreden tegen mogelijke inbreuken ter waarde van drie eurootjes. De vorige Blog is hier na te lezen.

Foto's van Hollandse Hoogte en ANP aangeboden voor krokettenprijzen

Onlangs werd ik door verschillende fotografen individueel gewezen op een nieuw gezamenlijk initiatief van ANP en Hollandse Hoogte, ‘Eerlijke Foto.nl’. Twee van deze mededelingen:

  • Één van de fotografen had een sales report gekregen betreffende een serie van enkele foto's waarop voor de verkoop van publicatierechten per foto € 3.50 werd berekend. ‘Enigszins’ aangebrand belde deze met het ANP en vroeg hoe dit zat. De reactie kwam wat moeizaam. ‘Nou, ehhh, tja, wij kunnen er niet meer voor krijgen en dan moet je wat...’ of woorden van die strekking.
     
  • Een andere collega maakte mij attent op een webpagina van Eerlijke Foto.nl, de door hem verstrekte link naar een pagina van ‘Eerlijke Foto.nl’ spreekt voor zich (redactie: ten tijde van deze publicatie is deze foto zelfs "actiefoto van de dag" voor € 1,00 / één hele euro!).

Het zijn twee reacties uit een lange rij.

Geniaal idee van ANP en HH

Hoe zit dit nu eigenlijk? De website van Eerlijke Foto.nl bracht uitkomst. Een citaat (eerlijkefoto.nl/misc.pp?code=1005):

Elke dag wordt het werk van fotografen gebruikt zonder hun toestemming

Een opmerkelijke campagne werd gelanceerd door de Franse organisatie Union des Photographes Professionels (UPP).

De UPP wil met de lancering van deze eerste reclamecampagne de problemen van professionele fotografen aan de kaak stellen. De fotografen worden nog steeds worden behandeld alsof zij niets hebben geproduceerd. Elke dag worden hun foto's gebruikt door duizenden mensen (pers, uitgevers, reclame, communicatie), die doen alsof ze het op de vloer hebben aangetroffen. Met dit beeld willen we de economische realiteit: het grof geweld, de respectloosheid waarmee ervaren fotografen worden geconfronteerd. De UPP is gericht op de bescherming en verdediging van de auteurs fotografen. Ondanks een niet aflatende strijd, is het duidelijk dat fotografen professionals zijn niet worden gehoord. De UPP heeft zich uitgesproken voor een imagocampagnebeeld dat shockeert.

Dik Nicolai

Hazerswoude Rijndijk. Tussen Alphen a/d Rijn en Leiden. Ik rijd langs de Oude Rijn. Hazerswoude lijkt aan het riviertje geplakt. Het perceelnummer lijkt moeilijk te ontwaren, ik parkeer verderop en loop terug, op zoek naar een studio. Maar nee. En dan kom ik tot de ontdekking dat er een oud klooster staat. De tocht, die eigenlijk op LinkedIn begon met het contact met een fotograaf met duidelijk omlijnde ideeën. Die tocht krijgt hier een visuele wending. Beeldmaker Dik Nicolai doet open en ik mag het interieur bewonderen.

Vanuit een kamer met klassiek hoog plafond en hoge ramen kijk je regelrecht het water in, de horizon wordt gedeeltelijk afgeschermd door de dijk aan de andere zijde. Dik gaat zich aan de koffie wijden. Aan de muur hangt een groot modern schilderij, dat ik bewonderend opneem. Via een doorgeefluik naar de keuken komt de koffie geur de ruimte in. Op mijn vraag naar de schilder antwoordt hij: “Dat heb ik geschilderd. Dat doe ik erg graag tussen het fotograferen door. Het werken in mijn atelier leert mij anders te kijken naar mijn fotografie, door de kleuren, beeldopbouw en de omgang met het licht. Vind je het mooi?”

Niets nieuws, over toiletpapier en innovatie

Reclame en PR zijn boeiende vakken. Het vakgebied kent bepaalde wetmatigheden. Het merkwaardige is dat je die ook in social media tegenkomt. De effectiviteit van een uiting hangt af van de doelgroep. Landelijk adverteren is voor de fotograaf zinloos, een kosten/baten verhaal. Voor Heineken is het niet zinloos. Het verschil ligt 'm in het gegeven dat jij maar op één plaats tegelijk kunt fotograferen terwijl Heineken op zeventien miljoen plaatsen in Nederland kan worden gedronken (in dit ruwe, ongecorrigeerde cijfer zijn abusievelijk zuigelingen en kinderen meegerekend). In het algemeen geldt: Beperk je tot je doelgroepen, het heeft weinig zin om Groenland in een advertentiecampagne voor roomijs te betrekken. Aan de andere kant, vlak de doelgroep die schijnbaar geen doelgroep is niet uit, wanneer heel Groenland op excursie langs jouw ijskar loopt is het omzetmatig nuttig dat ze weten wat voor spul je in die bakken hebt zitten.

PIA d'Or, de winnende foto's

Zaterdag 10 maart werd in Nieuwegein een belangrijke beeldprijs uitgereikt.
Uit vier categoriewinnaars werd Marc Schols door SP-kamerlid en ex-fotografe Sharon Gesthuizen bekendgemaakt als eerste winnaar van de PIA d’Or.

Bij de jurering voor de nominaties bij deze Professional Imaging Award in december 2011 bleven destijds van de bijna 700 inzendingen vierentwintig kanshebbers voor de eindprijzen over. Uit die genomineerde werken werden op de feestelijke avond voorafgaande aan de Vakbeurs Professional Imaging de prijswinnaars voor de verschillende categorieën en de uiteindelijke overall winnaar aangewezen.

De PIA d’Or bestaat uit ondermeer een fraaie wisseltrofee en wordt toegekend aan één van de vier winnaars van de categorieën: Bruidsfoto, Reclame/Industrieel, Portret en Creatief Beeld. Het winnende beeld uit de categorie Creatief Beeld trok in een royaal formaat van 75 x 100 cm veel aandacht op een speciale expositie van alle genomineerde beelden tijdens Professional Imaging, de vakbeurs voor beroepsfotografen die gehouden werd van 11 t/m 13 maart 2012.

Terugblik op Professional Imaging

Professional Imaging is weer achter de rug. Wij waren moe maar zeer voldaan. De beurs is niet alleen kijken, maar ook oude en minder oude vrienden ontmoeten, contacten leggen en natuurlijk het magazine promoten: wij hebben 's avonds achter de PC gezeten en zagen een toeloop van bezoekers op PhotoNmagazine.

Op de beurs hebben wij voor de organisatie een (bescheiden) beursblog gemaakt met sfeerimpressies die door Joep Bär een aantal malen rechtstreeks vanuit onze stand op  de beurs op de server werden gezet. Niets aan bewerkt, niets aan gefotoshopt want er was geen tijd voor. Het beursblog is vindbaar op de sponsorpagina van Professional Imaging.

Veel gezien, veel gesproken, veel gehoord. En dan valt er een gat. Nog net geen beurskater. Maar wel een prettige kater met een voldaan gevoel. En ondanks de pessimistische berichten over een haperende economie was de beurs een topper, met een bijna record van 6625 bezoekers. En uit de reacties van de exposanten kon ik opmaken dat deze gemiddeld tevreden tot zeer tevreden waren.

De inspiratie van Professional Imaging en de PIA d'Or

Fotografie is een tak van sport met veel concurrentie van aanstormende beeldmakers. Dit vak is vaak geliefd omdat er schijnbaar weinig investering voor is vereist. Het is alleen wél een volwaardige discipline. Je redt het niet met het uitroepen van het veel gehoorde 'het is mijn passie', van passies kun je nu eenmaal niet eten. Fotografie is niet het alleen maar plaatjes schieten op een trouw. Fotografie heeft te maken met het leven, met nieuws, met emotie, trends, kleding, lifestyle. Lifestyle is niet de zoveelste foto bij de molen of voor de brandweerwagen: je kunt een bruid net zo goed met een bos lente-uitjes bij een haringkar fotograferen. De fotograaf van nu moet een onderscheidende eigenheid laten zien, moet over veel humor en goede contactuele eigenschappen beschikken en bovenal vakbekwaam zijn en gewapend zijn met durf om voor een eigen visie te staan en niet voor middle of the road te kiezen. Beter geroemd om je stijl dan enkele slecht betalende klanten extra. Wil bij voorbeeld de publieksfotograaf een ‘verdomde goeie’ zijn dan zal ook aandacht moeten worden geschonken aan de ‘verpakking’ van zijn werk. Kwestie van zelfrespect.

Toon Grobet

Een rustige buurt in Antwerpen, ingeklemd tussen de Jan de Voslei en de Kleine Ring, een regenachtige dag en een deur die gastvrij wordt geopend door Toon Grobet. In de gang geen kapstok “Nee, die staat binnen in de kamer, dat geeft de gang een ruimtelijke indruk.” EN ja, als een essentieel onderdeel van het interieur staat daar een zeer fraai exemplaar, smeedijzer. “Ja, deze stond bij een zaak met tweedehands spullen. Voor een schunnig hoge prijs. Mijn schoonvader, met wie ik op excursie was, liet de sticker verdwijnen waarna wij in onderhandeling konden gaan”. Ik vraag Toon: “Niet te veel betaald?” Toon: “Allez, hij staat hier toch?” Hij schakelt snel: “Koffietje?” Een verhaal over de eerste fotograaf die als eerste in Europa de QEP Master behaalde.

Gezeten aan een tafel, in een zeer ruim interieur dat doet denken aan de manier waarop Toon zijn onderwerpen fotografeert, zitten wij al heel gauw in 'het vak'. De goedlachse en luchthartige Toon, altijd in voor een grap, heeft ook een andere zijde, een serieuze visie op zijn vak. “Je kunt een leuk marketingverhaal houden, maar je moet wél kwaliteit leveren. Het is in dit vak een must om van rekening te houden met de kosten. Denk je kostengerelateerd of investeringsgerelateerd? Je kunt prospectie doen maar je kunt ook hier op beknibbelen en de tijd gebruiken maken om goed werk te maken. Wij leven in een tijd waarin wij moeten nadenken, de juiste beslissingen nemen. De vraag naar fotografie daalt, de prijs daalt dus ook. Dus je zult op een andere manier moeten laten zien dat er iets anders is dan de obligate beelden. Hiervoor moet je de klant ook zien te winnen. Deze zal zijn portfolio willen blijven gebruiken, je moet duidelijk maken dat over tien jaar weer heel anders wordt gekeken. Als architectuurfotograaf ben je de vertaler van zijn creatie naar zijn prospects, naar het publiek, dit vereist een grote zorg.

Shahidul Alam

Het is extreem koud. En ook zonnig, de zon komt echter niet door de winter heen. Ik wandel rond de middag vanaf de metro langs de Stopera naar de Herengracht alwaar het 'Prince Claus Fund' ofwel het 'Prins Claus Fonds voor Cultuur en Ontwikkeling' is gevestigd. Wanneer ik binnenkom word ik naar een conferentiekamer geleid, waar ik word voorgesteld aan Shahidul Alam. Een gedrongen man die rust uitstraalt vanuit donkere maar open vriendelijke ogen. Een man aan wie je niet kunt zien dat hij als activist wordt bestempeld. Een strijder voor democratie, die van zijn vak gebruik maakt om een rechtvaardiger samenleving af te dwingen door educatie. Dit is het verhaal van een van mijn meest bijzondere ontmoetingen. “Je maakt mooie foto's.” Hij glimlacht alleen maar.

Shahidul werd geboren in 1955, in Dhaka in Bangladesh. In Engeland studeerde hij scheikunde en gaf er ook les in. Hij behaalde daar een graad (PhD) in de filosofie, aan de Universiteit van Londen. De fotografie kwam eigenlijk pas later. “Ik ben altijd enorm geïnteresseerd geweest in fotografie. Met mijn vrij conventionele afkomst was het alleen moeilijk om een minder conventioneel beroep te kiezen. Tijdens de voorbereidingen van mijn promotie in Londen kreeg ik de kans om naar de VS en Canada te gaan. Ik reisde daar liftend rond met een camera die ik op verzoek voor een vriend had gekocht. En fotografeerde daar natuurlijk ook mee. Terug in Londen bleek de vriend het geld niet te hebben om de camera te betalen, dus bleef ik er mee zitten. Ik besloot om te gaan fotograferen. Ik had daar ook een politieke rechtvaardiging voor. Ik dacht altijd al na over politieke vraagstukken, over democratie, over het Westen dat zich superieur voelt aan het Oosten. En ik bedacht mij dat beelden daar verandering in konden brengen. De westelijke wereld ziet Bangladesh als een land dat het bestaan alleen maar dankt aan de ontwikkelingshulp. In werkelijkheid is dit anders.

Wetenschap en beeldmakerij

Wetenschappers ontdekken vaak opzienbarende zaken, ontdekkingen waar iedereen echt op zat te wachten. Mijn oog werd van de week getroffen door een artikel over een wel zeer belangrijk onderzoek door een aantal 'universiteitsbewoners', gepubliceerd in het wetenschappelijk tijdschrift 'Media Psychology', nr. 14-2011 met als titel 'The Power of Pictures: Vertical Picture Angles in Power Pictures'.
In het algemeen wordt aangenomen dat het onderwerp krachtiger wordt afgebeeld van onderen en minder krachtig wordt vanuit een hoog standpunt. Een vraag bij het onderzoek was of de media daar daadwerkelijk gebruik van maken. En er ook gebruik van maken om individuele verschillen in macht te laten zien.

Willem Kolvoort

“Ik heb altijd al van mooie landschappen gehouden, van mooi licht en hoe het licht zich gedraagt. Ja, als ik een lezing houd, dan wil het publiek ook kikkers en snoeken zien en niet alleen maar landschap. Al duikend kom je veel moois tegen.” Aan het woord onderwater fotograaf Willem Kolvoort, levend bewijs dat je niet na je 65e achter de geraniums hoeft te belanden.

Na zijn boek Oer - de kracht van kijken, twee jaar geleden samen met Martin Kers gemaakt, is Willem Kolvoort zich voor zijn vijfde boek Waterlicht nog meer op het landschap gaan toeleggen, terwijl hij hiervoor ook kon putten uit ongebruikt materiaal voor zijn boek Beeldschoonwater (over het water in Drenthe) en een boek over de Weerribben (samen met Philip Friskorn te maken, maar nooit verschenen). Een klein deel van het nieuwe boek bestaat uit archiefwerk, gescand van de dia’s, maar het merendeel is van de laatste paar jaar. Overigens werkte hij ook mee aan vele andere boeken, o.a. De Halve Oceaan en over de atol Aldabra.

Adobe’s kerstcadeautje, Scott Kelby pakt het uit

Bij de introductie van Lightroom stelde men bij Adobe dat dit nu het ultieme programma was voor de fotograaf. Omdat Photoshop te zwaar zou zijn, een kind met een waterhoofd. Dit omdat Photoshop niet alleen bedoeld is voor de fotograaf maar ook voor anderen, DTP-ers, ontwerpers, drukkers, toiletpapier- en bloemetjesbehangfabrikanten en anderen die de wereld van kleur en lijn bevolken. Lightroom, een fotografenprogramma, alleen voor de  'zware klussen' zou de fotograaf dan nog naar Photoshop moeten grijpen. Er werd door de mensen van Adobe aangeraden om met beide programma's te werken, maar telkens één versie over te slaan. Dus de nieuwe versie Lightroom aanschaffen, bij de volgende versie Lightroom over te slaan slaan en een Photoshop upgrade aan te schaffen. Daarna weer een Lightroom en Photoshop overslaan enzovoorts. Dus ieder jaar afwisselend van één van de twee een upgrade.