Jurriaan Nijkerk

Jurriaan NijkerkJurriaan Nijkerk. Is ruim vijfendertig jaar fotograaf. Hij werkte o.a. voor Philips, Gasunie en Witteveen + Bos raadgevend ingenieurs. Voor het NOB 'deed' hij (pop)concerten en theaterfotografie. Twee maal werd het team, waarvan hij deel uitmaakte, genomineerd voor de Nationale Coiffure Award. Hij was bestuurslid bij BFN en SVFN en had zitting in de examencommissie van de Nederlandse Fotovakschool.
Vanaf het eerste nummer van het vakblad DeFOTOgraaf leverde hij redactionele bijdragen en hij was ruim een decennium hoofdredacteur. 'Bij mijn aantreden was het doel een nieuwe opzet neer te zetten voor DeFOTOgraaf: een blad dat over fotografen en fotografie moest gaan. De opzet was ook internationaal, ik had mij ten doel gesteld België en Nederland te bestrijken, dat is ook gelukt. Het nummer van augustus 2010 was mijn laatste nummer, het werd weer eens tijd voor iets anders.'
www.jurnijkerk.com.
Stuur Jurriaan een e-mail.

Huib van Wersch

Amsterdam, het is 1960. In dat jaar kreeg Huib een fotograaf als vader. Het was nog in de tijd dat een deel van de fotografie zich in het duister afspeelde. Huib stond al vrij jong in dat, voor de fossielen onder ons bekende, geelgroene licht te spelen met ontwikkelbakjes. ‘En niet met de handjes in de ontwikkelaar, gewoon netjes de tang gebruiken om het papier te pakken, want ontwikkelaar is slecht voor je handen…’ De jonge Huib deed dat heel braaf tot hij ontdekte hoe het in veel andere doka’s ging… Dat in de fotografie dingen wel eens anders gaan zou de jonge Huib snel genoeg ontdekken. Een interview met een allrounder met een goede visie op zijn vak.

Het is wat koud, maar dat mag de pret niet drukken. Een van mijn geheime wapens, wagen parkeren bij de Makro, straks meteen wat boodschappen doen,  met de metro verder naar station Wibautstraat. De offerblokken van Parkeerbeheer in Amsterdam zijn onbeschoft gulzig, het uurtarief is twee maal zo hoog als in Parijs en  je kunt in andere plaatsen voor dit bedrag een gehele dag staan. “Dat is slim” klinkt de stem van Huib door de telefoon wanneer ik hem vertel hoe ik het probleem Amsterdam doorgaans weet te tackelen.

willem-defijn-en-marijke-vernimmen

Op weg naar Marijke Vernimmen en Willem Defijn, komen wij door een geïndustrialiseerd landschap. Vanuit het Zuidwesten 'rechtsom' Antwerpen, onderweg naar Fort Lillo, gelegen langs de Schelde, tegenover de kerncentrale van Doel, een stukje overgebleven natuur en monumentale bouwkunst te midden van de Antwerpse havens. Marijke: “Wij kunnen alleen in het weekend, nu zondagmiddag. Maar kom dan wat later en eet gezellig mee.”

Oude vrienden

Willem en Marijke kennen elkaar vanaf hun 21e jaar. Willem is vanaf zijn vijftiende al gebeten op alles wat met fotografie heeft te maken. Hij studeerde bij Narafi in Brussel en vestigde zich in 1980 als zelfstandig fotograaf. Over deze tijd zei hij mij eens: “Mijn fotografische bezigheden werden, om reden van iets dat ik kan kenschetsen als ‘economische realiteit’, aangevuld met jobs als transportdispatcher en computerprogrammeur.” Rond 1992 specialiseerde hij zich op architectuurfotografie en op interieurfotografie in het bijzonder. Hij opende ook een winkeltje, waar Marijke regelmatig kwam om advies betreffende de foto's die zij maakte en de fotoalbums die nodig zijn om deze in te steken. Tussen de twee ontwikkelde zich iets moois, uiteindelijk besloten zij in 2002 om hun spullen bij elkaar te gooien en samen verder te gaan.

PIA d’Or

Het initiatief voor deze nieuwe Award ‘PIA d’Or’ werd genomen door de vakbeurs Professional Imaging en de vakorganisaties BFN, SVFN, DIPP en Colour Art Photo. Het is de bedoeling dat deze wedstrijd jaarlijks plaats vindt in de vier categorieën Creatief beeld, Reclame/Industrieel, Bruidsfotografie en Portret. De deelname is open voor iedere Nederlandse professionele beeldmaker.  Het reglement voor deze wedstrijd is ontleend aan de opgestelde richtlijnen van de FotografenFederatie.

Waarom d PIA d’Or

Henk van Kooten

Stel, er wordt een nieuwe horecagelegenheid geopend. Er wordt een fotograaf gevraagd om er een fotoserie op te hangen. De deadline is twee weken. Het pand wordt nog verbouwd en bestaat voor een groot deel uit stof, voor het andere deel uit rommel. Verzin een list! De Ontmoeting werd geboren. Een project van de fotograaf die fotograaf werd omdat niemand zijn kinderen behoorlijk kon fotograferen.

Awards als water

Henk van Kooten is bekend als portretfotograaf. Hij is ook zeer waarschijnlijk de enige Nederlandse fotograaf die internationaal voor beoordelingen en jureringen wordt gevraagd. Een bevlogen fotograaf. Wanneer ik bij hem in Wijchen, onder de rook van Nijmegen, naar binnen loop om meer te vernemen over zijn laatste project ben ik, sinds ik hem jaren geleden leerde kennen, al vele awards, bestuurslidmaatschappen en jureringen verder, het is moeilijk om bij Henk in de pas te blijven. De meest recente functie die hij vervulde was president van de Engelse organisatie MPA, van (2010 tot en met 2011). Henk maakt niet het standaardportret dat wij zo goed kennen, hij experimenteert met liefde voor zijn onderwerp, luistert naar de mensen die hij portretteert. Hij timmert ook aan de weg, voortgestuwd door zijn zelfbewustheid en staat voor de liefde voor het vak en straalt dat uit. Degenen die hem goed kennen worden door hem meegesleept in diepe discussies over het beeld. Over de kwaliteit die het werk dient te hebben, over het aanzien van het vak en fotografen die zich onvoldoende als vaklieden weten te profileren.

Aldert Kruims

Tynaarlo. Een plaatsje waar je opgroeit, tussen Groningen en Assen. Voor velen zou het ook net zo goed Timboektoe kunnen heten. Een agrarisch gebied. De toekomst lijkt vast te liggen voor Aldert. Maar het leven kent soms onverwachte wendingen, het blijkt een zinvol bestaan te kunnen bieden met als belangrijke elementen twee rechterhanden, lucht, hout, piepschuim en een helder verstand…

Aldert was voorbestemd voor techniek, zo leek het. Het ouderlijk huis, was vrijstaand met een grote schuur vol gereedschap van Pa. “Toen ik tien jaar was mocht ik daar alles doen wat ik wilde. Mijn leven bestond dus uit naar school gaan, knutselen en uit techniek. In de schuur kon ik mij heerlijk uitleven. Het was niet zo maar amateuristisch hobbyen, het ging vaak verder. Een van mijn taken was bijvoorbeeld het auto-onderhoud. Het was dan ook geen wonder dat ik uiteindelijk koos voor het Hoger Agrarisch Onderwijs met als specialisatie milieu technologie.”

Failliet

Onlangs schreef de hoofdredacteur van het weekblad Schuttevaer, Dirk van der Meulen, aan de vaste fotografen dat het honorarium per foto van 49 naar 25 euro zou gaan. En anders maar niet meer leveren. Nu leveren nieuwsfoto’s tegenwoordig vaak toch al weinig meer op, goede voorbeelden zij de € 18 van De Telegraaf en van Corelio. Een beetje fotograaf mag echter toch nog rond de € 75 ontvangen. Ook een rotprijs.

Welkom!

Mag ik u welkom heten bij PhotoNmagazine.eu. Een internetmagazine dat een platform wil zijn voor vrijwel iedereen die zich in het Vlaams- en Nederlandstalige gebied bezig houdt met het maken van beelden. En ook voor diegenen die het maken van het beeld mogelijk maken. Door bundeling kan een centrale ontmoetingsplaats ontstaan, een netwerk van samenwerkende vakbeoefenaars en hun toeleveranciers.

Leen Thijsse

De meeste mensen binnen en buiten het vak zegt de naam Leen Thijsse niets. Tóch kan gerust worden gezegd dat hij zich beweegt in de wereldtop. Hoe kan een jongetje dat opgroeide op het Kootwijkerzand een landgoed  bouwen, op wereldniveau werken door indrukwekkende fotografie maken en desondanks in eigen land nagenoeg onbekend zijn? Avonturenromans met een dagprijs van $10.000 bestaan nog.

Leen Thijsse is een simpel mens, sympathiek. Goedgekleed maar niet opvallend trendy, hij spreekt rustig en weet uit te leggen wat hem beweegt en is erg duidelijk in zijn uitspraken. Hij is nog steeds een beetje verbaasd wanneer er ineens vier ton op zijn bankrekening verschijnt. Dit is de tweede keer dat ik hem interview. Enkele jaren geleden leefde hij in een soort 24-uurs economie, waar de Chinezen begonnen met telefoneren wanneer de Amerikanen net naar bed waren gegaan. Hij werkte ruim vijftien uur per etmaal om het allemaal een beetje bij te kunnen houden.

Scott Kelby

Een van de markantste personen uit de wereld van de fotografie is wellicht Scott Kelby. Ook een van de moeilijkst benaderbare mensen. Velen kennen hem als Photoshop- en Lightroom-expert, hij heeft meer dan vijftig boeken op zijn naam staan, geeft zo’n zestig tot zeventig seminars en lezingen per jaar en maakt zich ook zichtbaar met podcasts en andere publicaties. Vraag je fotografen naar Kelby, dan blijkt er verder weinig over hem bekend te zijn. PhotoNmagazine.eu licht een tipje van de sluier op.

Scott Kelby werd geboren in 1960 in Lakeland, Florida. Vanwege zijn interesse voor muziek speelde hij in een rockband. Er moest echter brood op de plank komen en zo werd hij financieel consulent bij Merrill Lynch. “Mijn hele kantoor was behangen met foto’s. Ik hield mij in die tijd veel bezig met reisfotografie, wanneer mijn job dit toeliet. Maar eerlijk gezegd, ik kon soms ‘s nachts niet slapen, want veel van mijn klanten waren al op leeftijd en ik moest adviseren over het beleggen van hun spaargeld. Wanneer de beurs omlaag ging, betekende het meteen een daling van hun maandinkomen. Mijn vrouw vond dat ik eigenlijk niet geschikt was voor dit werk: “Lieverd, je bent te veel begaan met het lot van je klanten, je bent hier niet voor geschapen. En bovendien, zíj willen beleggingen, zij willen geen Scott Kelby, dus laat het los. Je moet iets creatievers gaan doen!”

Julieanne Kost

Julieanne Kost is een bevoorrecht mens. Behalve dat zij een multi-talent is en schitterend vrij werk maakt geeft zij over de gehele wereld workshops en seminars voor Adobe: “I love beïng there and take part in the development of a superb piece of software. Together with some nice collegues.” Een interview met een inspirerend mens, die zelfs vanuit een lijnvliegtuig boeiende beelden weet te maken.

“Mijn ouders vormden een kunstenaarsechtpaar. Wanneer wij uitstapjes maakten fotografeerde mijn vader altijd. Het was dus niet vreemd dat ik daar ook al als klein meisje mee begon, fotografie fascineerde mij enorm. Ik herinner mij dat wij een ghosttown (verlaten stad) in Nevada bezochten. Eigenwijs als ik was kwam ik bewust met andere foto's thuis dan mijn vader. Later op school begon ik met tennis te spelen en voetbal. Uiteindelijk speelde ik op de middelbare school in een volleybalteam. In het begin was het niet zo'n groot succes. Maar in mijn laatste jaar deden wij het goed en wonnen veel. Ik wilde graag verder met sport en er iets in bereiken. Mijn ouders hebben mij echter bewust bijgestuurd in de richting van een wetenschappelijke studie. Achteraf begrijp ik ook waarom dit juist was. Ik behaalde een Bachelor of Science titel in psychologie en raakte gefascineerd dor mensen. Hierna heb ik een Associate gehaald in fotografie, op het Foothill College in Californië. Het lijken grote verschillen, maar ik merkte dat ik met mijn psychologische graad op een bepaalde, heel andere manier naar mensen had leren kijken en dat heeft mijn fotografie gunstig beïnvloed.