Proloog

Picture Cadeau Card, hét antwoord op de crisis

Mijn oog valt op deze mooie zonnige woensdagmorgen op een mailtje, kennelijk spam. Ik wil het al wegklikken wanneer mijn oog op de eerste zinnen valt:

Wij zoeken fotografen met een studio, deze kunnen omzet en klantenkring verhogen door de Picture Cadeau Card te accepteren.

Dát is het, het antwoord op de crisis. Door een simpel kaartje te accepteren wordt mijn omzet verhoogd. En mijn klanten worden ook verhoogd, die gaan natuurlijk spontaan van enthousiasme de lucht in. Mijn belangstelling is direct gewekt.

Gegarandeerd omzetverhogend, daarbij zijn alle nevenverkopen, nabestellingen e.d. voor 100% voor u!

Oeps, da's even een verrassing.

Op dit moment wordt er gebeld, mijn beste collega Bob komt voor een bruine bak, hebben wij net gisteren afgesproken. Even later zitten wij samen, ieder met een mok met bruin bonenwater ademloos aan het beeldscherm geplakt.

‘Dus gegarandeerd omzetverhogend’ klinkt het uit het diepst van het hart van Bob. Dat betekent dus dat zij de omzetverhoging die ik niet maak vergoeden. Dat is een concept waarover is nagedacht...'

De nieuwe generatie: 06 fotografen in een veranderende wereld

Er is een gezegde 'Alle waar is naar zijn geld'. Onder dat kopje kun je de ‘budget’ 06-fotografen vangen. Er is ook een publiek voor, waarom zou je die realiteit negeren? Struisvogelneigingen?

Er bestaat ook een citaat: "Iedereen heeft het over de prijs, niemand spreekt over de waarde." Ook dit is een realiteit.

Je kunt iemand die in een Skoda wil rijden proberen een Rolls aan te smeren, maar dit getuigt niet van realiteitszin. Aan de andere kant zul je iemand die voor een Rolls kiest nooit, ook niet wanneer je 'm een geweldig prijsvoordeel voorspiegelt, in een Skoda kunnen tillen.

Persoonlijk ben ik blij met budgetfotografen. Het vak houdt ze van de straat en uit mijn vaarwater.

Op zich is er niks mis met budgetfotografen, ik ken de eigenaar van een studio waar vrijwel alleen maar goedkope packshots worden gemaakt, ik ken een schoolfotograaf, ik ken een fotograaf die als printshopboer door het leven gaat. Zij hebben allen wel een miljonairsstatus en leiden een stressloos leven. Ik ken ook doorstressde topfotografen, soms een faillissement nabij.

Over verandering

Wij leven in een tijd waarin alles in steeds sneller tempo lijkt te veranderen. Voor veel mensen is het moeilijk, het hoeft toch niet, het zal de tijd wel uit duren. Anderen zien het als een uitdaging, mee veranderen op de soms woeste stroom, nieuwe dingen bijleren. Oudere mensen hoor je vaak over vroeger, hoe goed dit was. Jongere mensen hebben het dan over de fossiele tijd.

In deze editie vindt u een verhaal over een tentoonstelling van een (reeds overleden) kunstschilder die de fotografen al ver vooruit was. Hij maakte groothoek- en teleperspectieven en schilderde vanuit verschillende standpunten. Deze manier van kijken werd weer door fotografen overgenomen. Een soort multimedia/crossmedia avant la lettre.

Ontslag wegens Photoshoppen

Twee gebeurtenissen zijn eigenlijk de oorzaak van dit verhaal. Onlangs konden wij in de media lezen dat er ergens een fotograaf op straat was gezet omdat hij hoofdzonde nummer 1 had begaan: photoshoppen in een persfoto. En dat mag nu eenmaal niet van God.

Gisteren kreeg ik een bericht onder ogen dat een prijswinnaar van de prestigieuze ‘2012 National Geographic Photo Contest’, Harry Fish, zijn prijs weer werd ontnomen. De prijswinnende foto gaf een beeld van de voorbereiding van de gebeden aan de Ganges in India.

Een prachtige foto, zeer sfeervol en ietwat mysterieus, ik zou 'm zo aan de muur willen hangen.
Na vele uren en dagen reizen onder de meest beroerde omstandigheden om onder andere deze foto te hebben kunnen maken drong de inhoud van het mailtje van NG na enige tijd tot hem door. Een euforische stemming maakte zich van hem meester. Winnaar van de zware 'Places' categorie!

Ballen in de boom, het verdwijnen van GW

Zo net voor de Kerst is het de bedoeling dat iedereen vervuld is met warme gedachten, gezelligheid is troef. Behalve vrede op aarde, veilig vuurwerk en ballen in de boom zal er gezelligheid heersen.

De afgelopen week was er iets toch wel schokkends. Er verdween weer een stuk traditie. Een deel van iets dat bepalend is of was voor sommige collega fotografen en zeker voor mijzelf omdat het grafische vak onze beroepsgroep nauw raakt. Op de voorpagina van het 'GW', voorheen het 'Grafisch Weekblad', een afscheidsartikel van de redactie dat het 'GW' ophoudt te bestaan: 'Het GW stopt er mee'.

Nu ben ik weliswaar tegenwoordig een digitale hoofdredacteur, volgens een goede bekende uit het grafische vak heb ik nog steeds drukinkt in mijn aderen. Dit is waar, ik weet nog hoe ik, lang geleden, de eerste door mij bij elkaar gefotografeerde brochure van de pers zag komen. De foto's waar je met veel aandacht aan had gewerkt zag je in seconden in duizendvoud langsglijden. Ineens voelde ik de macht die een fotograaf heeft, jouw product dat de hele wereld over kan gaan. En ik voelde een heilig respect voor die mannen die hier zorg voor droegen.

In memoriam Peter Charpentier

In het In Memoriam van Peter Charpentier zijn helaas enkele omissies geslopen. Gelukkig zijn  er lezers, waar onder Donald Schell en Rinus van Schie, die ons hierop wezen. Uiteraard betreurt PhotoNmagazine.eu dit en publiceert hier de aangepaste tekst.

Op 2 november 1924 werd een opmerkelijk mens geboren. Met een amateurfotograaf als vader. Eerst in een saai beroep met fotografie als liefhebberij, kwam hij in de Tweede Wereldoorlog in Zuid Duitsland terecht. Via een ontsnapping aan het eind van de oorlog bereikte hij Zwitserland. Daar ontdekte 'Charp', zoals hij later wel werd genoemd, dat je fotografie ook als eerzaam beroep kon beoefenen.

Over kommer en kwel van de kroket en de positieve kant er van

Persfotografie, eens de trots van de bladen. De fotografen werden geknuffeld, het beeld zorgde voor het aanzien van het nieuws. Persfotograaf worden was ook iets spannends, een avontuur. En inderdaad, er liepen wat avonturiers rond die met magnifiek materiaal thuiskwamen. En fotografie is nog steeds synoniem met het métier, wie met een fototoestel rondzeult krijgt steevast de vraag 'Is u van de pers?' Al kun je jezelf afvragen hoe lang nog...

Borden kijken onderweg

Sommige fotografen zijn vaak urenlang onderweg. Er zijn nu eenmaal onderwerpen die niet naar je toe komen en die niet in een studio passen. Onderweg is het altijd prettig om je te laten amuseren bij het sturen. Ik kijk altijd graag naar uithangborden. Of naar gevelbelettering. Of naar andere uithanguitingen. Overigens merkwaardig, ik heb altijd de neiging om belettering als belletering te lezen. Dat heb ik ook bij een bouwkundige term als balkanker. Misschien een lichte vorm van dyslexie? Maar we gaan terug naar het onderwerp.

Er nadert een levensgroot blauw zwembad. Platte zwembaden zie je wat minder goed, dus het ding is pontificaal verticaal rechtop gezet. Er staat een bord met een firmanaam bij gevolgd door, hoe kun je het verzinnen, 'Swimming Pools'. Dit is voor mij een oude bekende, ik reed er ooit langs met een vriendin met zeer hoge nood. De reclame-uiting ontlokte mij de opmerking: 'Handig met water verversen, dat loopt vanzelf leeg.' Dat had ik op dat moment natuurlijk nóóit mogen zeggen... Maar terug naar het heden.

De zaak kroket

Onze twee recente juridische blog's over 'Fotografie voor krokettenprijzen' betroffen de particulieren plaatsingsrechten voor beelden uit de archieven van Hollandse Hoogte (HH) en het ANP. Eenmalige plaatsingen op websites door particulieren kunnen via een obscure site 'EerlijkeFoto.nl' verkocht worden voor prijzen van plusminus € 3,50. De reden is dat ANP en HH menen dat zo het misbruik door jattende particulieren tegen is te gaan, tezamen met de vrome verwachting dat deze dan ook gaan betalen.

Niets nieuws, over toiletpapier en innovatie

Reclame en PR zijn boeiende vakken. Het vakgebied kent bepaalde wetmatigheden. Het merkwaardige is dat je die ook in social media tegenkomt. De effectiviteit van een uiting hangt af van de doelgroep. Landelijk adverteren is voor de fotograaf zinloos, een kosten/baten verhaal. Voor Heineken is het niet zinloos. Het verschil ligt 'm in het gegeven dat jij maar op één plaats tegelijk kunt fotograferen terwijl Heineken op zeventien miljoen plaatsen in Nederland kan worden gedronken (in dit ruwe, ongecorrigeerde cijfer zijn abusievelijk zuigelingen en kinderen meegerekend). In het algemeen geldt: Beperk je tot je doelgroepen, het heeft weinig zin om Groenland in een advertentiecampagne voor roomijs te betrekken. Aan de andere kant, vlak de doelgroep die schijnbaar geen doelgroep is niet uit, wanneer heel Groenland op excursie langs jouw ijskar loopt is het omzetmatig nuttig dat ze weten wat voor spul je in die bakken hebt zitten.

Terugblik op Professional Imaging

Professional Imaging is weer achter de rug. Wij waren moe maar zeer voldaan. De beurs is niet alleen kijken, maar ook oude en minder oude vrienden ontmoeten, contacten leggen en natuurlijk het magazine promoten: wij hebben 's avonds achter de PC gezeten en zagen een toeloop van bezoekers op PhotoNmagazine.

Op de beurs hebben wij voor de organisatie een (bescheiden) beursblog gemaakt met sfeerimpressies die door Joep Bär een aantal malen rechtstreeks vanuit onze stand op  de beurs op de server werden gezet. Niets aan bewerkt, niets aan gefotoshopt want er was geen tijd voor. Het beursblog is vindbaar op de sponsorpagina van Professional Imaging.

Veel gezien, veel gesproken, veel gehoord. En dan valt er een gat. Nog net geen beurskater. Maar wel een prettige kater met een voldaan gevoel. En ondanks de pessimistische berichten over een haperende economie was de beurs een topper, met een bijna record van 6625 bezoekers. En uit de reacties van de exposanten kon ik opmaken dat deze gemiddeld tevreden tot zeer tevreden waren.

De inspiratie van Professional Imaging en de PIA d'Or

Fotografie is een tak van sport met veel concurrentie van aanstormende beeldmakers. Dit vak is vaak geliefd omdat er schijnbaar weinig investering voor is vereist. Het is alleen wél een volwaardige discipline. Je redt het niet met het uitroepen van het veel gehoorde 'het is mijn passie', van passies kun je nu eenmaal niet eten. Fotografie is niet het alleen maar plaatjes schieten op een trouw. Fotografie heeft te maken met het leven, met nieuws, met emotie, trends, kleding, lifestyle. Lifestyle is niet de zoveelste foto bij de molen of voor de brandweerwagen: je kunt een bruid net zo goed met een bos lente-uitjes bij een haringkar fotograferen. De fotograaf van nu moet een onderscheidende eigenheid laten zien, moet over veel humor en goede contactuele eigenschappen beschikken en bovenal vakbekwaam zijn en gewapend zijn met durf om voor een eigen visie te staan en niet voor middle of the road te kiezen. Beter geroemd om je stijl dan enkele slecht betalende klanten extra. Wil bij voorbeeld de publieksfotograaf een ‘verdomde goeie’ zijn dan zal ook aandacht moeten worden geschonken aan de ‘verpakking’ van zijn werk. Kwestie van zelfrespect.

Wetenschap en beeldmakerij

Wetenschappers ontdekken vaak opzienbarende zaken, ontdekkingen waar iedereen echt op zat te wachten. Mijn oog werd van de week getroffen door een artikel over een wel zeer belangrijk onderzoek door een aantal 'universiteitsbewoners', gepubliceerd in het wetenschappelijk tijdschrift 'Media Psychology', nr. 14-2011 met als titel 'The Power of Pictures: Vertical Picture Angles in Power Pictures'.
In het algemeen wordt aangenomen dat het onderwerp krachtiger wordt afgebeeld van onderen en minder krachtig wordt vanuit een hoog standpunt. Een vraag bij het onderzoek was of de media daar daadwerkelijk gebruik van maken. En er ook gebruik van maken om individuele verschillen in macht te laten zien.

Adobe’s kerstcadeautje, Scott Kelby pakt het uit

Bij de introductie van Lightroom stelde men bij Adobe dat dit nu het ultieme programma was voor de fotograaf. Omdat Photoshop te zwaar zou zijn, een kind met een waterhoofd. Dit omdat Photoshop niet alleen bedoeld is voor de fotograaf maar ook voor anderen, DTP-ers, ontwerpers, drukkers, toiletpapier- en bloemetjesbehangfabrikanten en anderen die de wereld van kleur en lijn bevolken. Lightroom, een fotografenprogramma, alleen voor de  'zware klussen' zou de fotograaf dan nog naar Photoshop moeten grijpen. Er werd door de mensen van Adobe aangeraden om met beide programma's te werken, maar telkens één versie over te slaan. Dus de nieuwe versie Lightroom aanschaffen, bij de volgende versie Lightroom over te slaan slaan en een Photoshop upgrade aan te schaffen. Daarna weer een Lightroom en Photoshop overslaan enzovoorts. Dus ieder jaar afwisselend van één van de twee een upgrade.

Failliet

Onlangs schreef de hoofdredacteur van het weekblad Schuttevaer, Dirk van der Meulen, aan de vaste fotografen dat het honorarium per foto van 49 naar 25 euro zou gaan. En anders maar niet meer leveren. Nu leveren nieuwsfoto’s tegenwoordig vaak toch al weinig meer op, goede voorbeelden zij de € 18 van De Telegraaf en van Corelio. Een beetje fotograaf mag echter toch nog rond de € 75 ontvangen. Ook een rotprijs.

Welkom!

Mag ik u welkom heten bij PhotoNmagazine.eu. Een internetmagazine dat een platform wil zijn voor vrijwel iedereen die zich in het Vlaams- en Nederlandstalige gebied bezig houdt met het maken van beelden. En ook voor diegenen die het maken van het beeld mogelijk maken. Door bundeling kan een centrale ontmoetingsplaats ontstaan, een netwerk van samenwerkende vakbeoefenaars en hun toeleveranciers.