Frankrijk

Reg'art sur la femme

Datum
: 3 t/m 11 maart 2018
Locatie
: Lausprelle BE

Dans le cadre de la Journée Internationale des Droits de la Femme 2018, le Centre culturel de Gerpinnes s'associe à Entr'aide et Fraternité pour un focus d'activités gratuites dédiées aux femmes.

#JeSuisHumain

Datum
: 2 t/m 20 maart 2018
Locatie
: Evere BE

L'Exposition itinérante #JeSuisHumain met à l'honneur le travail du collectif ' Huma ' composé de plusieurs photographes belges partis dans des camps de réfugiés au Liban, en Jordanie, mais aussi en France et en Belgique.

Par une photographie digne, respectueuse et empathique, le reportage nous invite à porter un autre regard sur les personnes contraintes de fuir les violences de leur pays d'origine et attirent notre attention sur leurs droits en tant qu'êtres humains.

Kunstenaars in de kijker: Chris Nollet

Datum
: 1 t/m 28 februari 2018
Locatie
: Oostkamp BE

Maandelijks stellen de Oostkampse kunstenaars tentoon in de Valkaart en in de etalages van Bibliotheek-infopunt

Het avontuur begon een kleine 18 jaar geleden door toedoen van mijn schoonvader die toen een beroepsfotograaf was en me de eerste stappen leerde binnen de fotografie. Doorheen de jaren is fotografie nu een echte passie geworden waarbij mijn interesses in onderwerpen wel wijzigde maar nooit de zin om mooie en leuke beelden te maken. Hedendaags focus ik me vooral op het fotograferen van natuur en architectuur welke me steeds weten te verbazen door hun schoonheid.

Works

Datum
: 13 januari t/m 24 februari 2018
Locatie
: Amsterdam NL

Tegelijkertijd met  de overzichtstentoonstelling Michael Wolf ‘Life in Cities’ in Fotomuseum Den Haag presenteert Galerie Wouter van Leeuwen: Michael Wolf ‘Works’ – een selectie uit een vijftal series: Architecture of Density, Transparent City, Cornerhouses, Tokyo Compression, Informal Solutions en Paris Rooftops.

Michael Wolf (München, 1954) observeert de complexiteit van de grootsteedse samenleving met nieuwsgierige distantie, waarbij hij vragen stelt over privacy en de dubbele moraal ten aanzien van het fotograferen in de openbare ruimte.

Life in Cities

Datum
: 20 januari t/m 22 april 2018
Locatie
: Den Haag NL

Een persoon achter een beslagen ruit wendt het hoofd af en sluit de ogen in een poging de lens van de fotograaf te ontwijken. De metroreiziger staat klem tussen de andere forenzen en kan geen kant op wanneer fotograaf Michael Wolf aan de andere kant van het raam zijn camera op hem richt. Gedurende de jaren 2010 - 2013 keert Wolf telkens terug naar hetzelfde perron in Tokyo. Hij wacht daar als een jager op zijn prooi. Dit resulteert in Tokyo Compression, wellicht zijn beroemdste fotoserie waarin hij de onderwerpen privacy en voyeurisme tot in detail onderzoekt.

Lege printercartridges toch nog gevuld?

03-01-2017

Epson printers zouden in de driver tonen dat de inktpatronen “leeg” zijn terwijl ze nog zeker voor een vijfde zouden zijn gevuld. Na meerdere klachten van gebruikers heeft het parket van het Franse gerecht in Nanterre een onderzoek geopend naar een mogelijke manipulatie. Volgens de Franse consumentengroep Halte à l’Obsolescence Programmée, die het gerechtelijk onderzoek aankaartte, (Stop de Geprogrammeerde Veroudering vert.) gaat het om een wereldprimeur.

Princesses of Sheba at Night

Datum
: 11 januari t/m 18 maart 2018
Locatie
: Amsterdam NL

Deze selectie van portretten uit het documentaire fotoproject Princesses of Sheba at Night vertelt het verhaal van 6 jonge homoseksuele in Marseille. Ieder heeft zijn eigen, bijzondere verhaal, maar zij vonden elkaar in het gemeenschappelijke verlangen om zich als homoseksueel en cross dresser te uiten, zonder de verbale en lichamelijk aantijgingen die zij alleen wel te verduren krijgen.

Ata Kandó overleden op 103-jarige leeftijd

15-09-2017

Op 103-jarige leeftijd is De Hongaars-Nederlandse fotograaf Ata Kandó is afgelopenn vrijdag na een kort ziekbed overleden. Zij was in het laatst van haar levenwoonachting in Bergen (NH). Zij werd 103 jaar oud. Zij was internationaal een van de belangrijke fotografen. In Nederland stond zij ook bekend als ‘de vrouw van Ed van der Elsken’.

Hausse in fotografiebeurzen

2015 was een opmerkelijk jaar. Niet in de zin dat er zoveel wereldschokkende gebeurtenissen plaats vonden, of revolutionaire zaken waren te beleven. Maar wel, buiten de gevestigde orde, nogal wat ambitieuze roeptoeterij, uitmondend in een boterzachte natriekende veest dan wel in de immense stilte die astronauten uitsluitend in een ruimtelijk vacuüm aantreffen.

Fotografiebeurs op wereldniveau

In Europa zijn er een aantal grote fotografische evenementen. Van wereldfaam is uiteraard de Photokina in Keulen en je zou er in zekere zin ook de IFA elektronicabeurs toe kunnen rekenen, alleen gaat het daar niet uitsluitend over fotografie. Zoals niet alleen door Samsung, die haar eerste CMOS sensor geïntroduceerde, maar ook het oprekken van het vak van fotograaf naar het werken met smartphones. En ook gaat het over digitale communicatie en transmissietechnieken ten behoeve van twitterige zwets en al dan niet bewegende selfies via ether, kabel en satelliet. Maar om het verder te beperken tot fotografie, ook Paris Photo heeft, net als toonaangevende grootschalige evenementen op fotografisch gebied, een bovennationale uitstraling.

De intrigerende schoonheid van medische fotografie

Een keuze uit
Gepubliceerd: 6 januari 2016

In deze maandelijks terugkerende rubriek geeft Joep Eijkens een selectie van min of meer recent verschenen fotoboeken die hij graag onder de aandacht brengt. Steeds wordt minstens één van de vermelde titels nader belicht. Deze keer viel de keuze op Révélations. Iconographie de La Salpêtrière. Paris 1875-1918 van Javier Viver.

Jean-Martin Charcot, één van de grondleggers van de neurologie en leermeester van onder anderen Freud, was jarenlang directeur van het psychiatrische ziekenhuis La Salpêtrière in Parijs. In 1878 begon hij hier met een studio voor medische fotografie. Fotografie werd gezien als een goed middel om ziekten te documenteren. Het materiaal werd in afleveringen gepubliceerd in Iconographie photographique de la Salpêtrière (1875-1880) en in Nouvelle Iconographie photographique de la Salpêtrière (1890-1918). Het zijn uiterst zeldzame publicaties die je hoogstens ooit te zien krijgt in een museum, zoals afgelopen zomer nog tijdens de interessante tentoonstelling 'Psychiaters Patiënten Portretten 1865-2015' in Museum Dr. Guislain te Gent. Als ze al op ooit op de markt komen, bijvoorbeeld via een veiling, moet er begrijpelijkerwijs veel geld voor op tafel gelegd worden.

De zomer van de zwart-wit fotografie in Amsterdam

Emmy Andriesse in het Van Gogh Museum, Dirk de Herder in de Eduard Planting Gallery en Ed van der Elsken in het Stadsarchief.

Emmy Andriesse fotografeerde de wereld van schilder Vincent van Gogh

In het Van Gogh Museum, waar honderden buitenlandse toeristen zich verdringen voor het werk van de schilder, zijn nu de foto’s te zien die Emmy Andriesse (1914-1953) maakte in de sfeer van Van Goghs schilderijen.
In 1951 werd haar gevraagd de wereld van Van Gogh te fotograferen, zij reisde daarvoor naar Frankrijk, naar Auvers-sur-Oise in de buurt van Parijs waar Van Gogh stierf, en naar het zuiden, naar Arles en Saint-Rémy-de-Provence waar hij werkte.
Emmy Andriesse is een van de belangrijke fotografen van de eerste helft van de twintigste eeuw, zij is bekend van die indringende afbeeldingen uit de Hongerwinter, en vooral van de foto die het symbool van die periode werd: het jongetje met het pannetje. Het is honderd jaar geleden dat zij werd geboren: een mooie gelegenheid voor het Van Gogh Museum nu haar foto’s uit de collectie te tonen.

Faillissement stockbureau ‘Foto Natura’

Op 19 december 2013 werd het faillissement uitgesproken van ‘Foto Natura’. Hoewel al bekend was dat Foto Natura, mogelijk als gevolg van jarenlang mismanagement, in zwaar weer verkeerde was het breekpunt de Belgische fotograaf David Patyn die via een kort geding zijn recht haalde. ‘Foto Natura’ werd veroordeeld op korte termijn rond de € 5.000 te betalen en dat betekende voor het stockbureau het definitieve eindpunt: www.kvk.nl/handelsregister/zoekenframeset.asp?zk=0&url=https://diensten.kvk.nl/TST-BIN/FU/TSWS001@?BUTT=350230150000

Eddy de Jongh

In Amsterdam vond tot en met 1 december de 26e editie plaats van het IDFA, het International Documentary Festival Amsterdam. Ook de documentaire Foto-Eddy beleefde er de première, te weten op 26 november.
De film ging over het leven van Eddy de Jongh (1920-2002), een fotograaf die ooit naam maakte met fotoreportages over diverse onderwerpen uit binnen- en buitenland en - vooral - met  zijn portretten van bekende Nederlanders.
De documentaire werd gemaakt door Eddy's zoon David de Jongh (1967), ondermeer bekend door documentaires over zijn leermeester Frans Bromet en over Otto Frank, de vader van Anne Frank.

Biografie

In het persbericht bij de documentaire zijn de hierna volgende biografische gegevens te lezen:

Nogmaals pasfototender van Ministerie van BZ

23-10-2013

Pasfotografie is een belangrijke bron van inkomsten bij het fotografisch bedrijf in de publieke sector. Er gaat ook veel geld in om. Al jaren, wij spreken zelfs over de vorige eeuw, zijn er pogingen gedaan door industrie en soms ook de overheid om de lucratieve pasfoto in de greep te krijgen. Uiteraard met protesten van de makers van pasfoto’s die deze pogingen als legale broodroof zagen.

Op dit moment is er weer een initiatief opgedoken. Een geïntegreerde oplossing, een automaat waarmee in gemeentehuizen een aanvrager van een document zoals identiteitsbewijs, paspoort of rijbewijs aanvraagt, Een zogenaamd aanvraagstation dat dan (hij veegt, hij klopt, hij stoft, hij zuigt) automatisch vingerafdrukken neemt, een pasfoto maakt en de verdere aanvraag administratief afhandelt. Afgezien van mogelijk frauderisico bij deze ‘handelingen’ is het, zeker waar het de foto betreft, vrijwel onmogelijk voor een automaat om de pasfoto zodanig te maken dat deze aan alle eisen voldoet. Het vereist zeer kostbare apparatuur. Desondanks zal er toch bij bepaalde bevolkingsgroepen, zoals krijsende zuigelingen, ADHD kinderen en bejaarden met Parkinson, een ‘menselijke’ fotograaf aan te pas moeten komen om te assisteren. Of zelfs apart de opname te maken! Het lijkt er op dat de geschoolde portretfotograaf de klus beter en zeker goedkoper en storingsvrij zal kunnen klaren, de ervaringen in het buitenland wijzen hier op.

Patrick Hattori

Een oud klooster in het centrum van Mechelen is omgebouwd tot een hedendaagse woongemeenschap. De paters Karmelieten zijn er verdwenen, maar jonge gezinnen met kinderen brengen terug leven in het uitgestorven kloostercomplex. Het gemeenschappelijke woonerf wordt omzoomd door private tuintjes en terrassen. Bewoners genieten er buiten van hun avondmaal. Glazen wijn worden gevuld. Gemoedelijk gelach weerklinkt tegen de muur van de kapel. Hier heb ik een afspraak met journalistiek fotograaf Patrick Hattori. Samen met zijn dochter Echo haalt hij me op in het portaal aan de straat. Wanneer de inkomdeur achter me dicht slaat, krijg ik hetzelfde gevoel als wanneer ik vroeger een klooster betrad: ik treed binnen in een andere wereld.

Photon: 'Wie is Patrick Hattori?'

Patrick Hattori: 'Een witte raaf, iemand die zijn studies fotografie niet heeft afgemaakt.

Henk Wildschut

In Museum Jan Cunen te Oss loopt tot eind augustus 2013 de tentoonstelling SOLO - Henk Wildschut. Illegale immigranten spelen de hoofdrol. Maar het zijn vooral hun tijdelijke onderkomens die het verhaal vertellen.

Bij de derde editie van fotofestival Bredaphoto in 2008 was het wat mij betreft een van de sterkste onderdelen: de expositie 'Shelters' van Henk Wildschut (Harderwijk, 1967). Vijf jaar later vormt de Shelter-serie het hart van de tentoonstelling 'SOLO - Henk Wildschut'  die nog tot  en met 25 augustus 2013 te zien is in Museum Jan Cunen te Oss.

Het gaat om de eerste museale solotentoonstelling van de fotograaf. Maar de titel 'SOLO' slaat denk ik op de eerste plaats op de mensen die Wildschut vaak fotografeert, mensen die alleen op de wereld staan, overgeleverd aan de grillen van het lot.

Het was in 2005 dat Wildschut in Calais terecht kwam in een merkwaardig stukje niemandsland, ter plaatse 'de Jungle' genoemd. Er woonden illegale immigranten in zelfgebouwde hutten en tenten, tijdelijk, in de hoop ooit via een of andere vrachtwagen het Kanaal over te kunnen steken naar het beloofde land Groot-Brittannië.

Joep Jacobs

Een verkeerd geadresseerd mailtje dat netjes wordt teruggezonden, nieuwsgierig kijken op een website en dan een kijk-hij-ook-al-erlebnis. Wie komt erop het idee om met 25 kilo aan apparatuur niet al te misselijke bergtoppen op te sjouwen? Wie heeft er nog een voorliefde voor de fijne gradaties van film? En wie vindt natuurlijke scherpte een must? Natuurlijk, iemand die absoluut niet vies is van digitaal maar zichzelf wel bestempelt als een 'autonoom film addict'.

Wanneer ik arriveer (bij eerste rode Defender rechts) bel ik aan. Vanuit Groesbeek naar Nuenen is de snelste weg binnendoor, zoals Joep ook even met verbazing constateert. “Ik rijd ook liever binnendoor, dat geeft wat meer afwisseling in de omgeving. En met die Defender rijd je gewoon 80, meer is ook niet nodig. Maar kom binnen.” Terwijl er goed voor mij wordt gezorgd kijk ik even rond, een ruim en licht huis maar niet met een te strak design, er is ook nog plaats voor mensen. En wij zitten dan even later tot over onze oren in gesprek.

Doek over de kop

Dominique Van Huffel

Hoogstraten, de N14. In het centrum de 'Vrijheid' genaamd. Een lange rij van etablissementen waar het goed toeven is. En aan het einde, of aan het begin, afhankelijk of men vanuit Rijkevorsel komt, dan wel uit Minderhout, staat een helder pand, hier huist 'Zwart/Wit communicatie'. Er is behoorlijk verbouwd, na de deur een trap omhoog naar een entresol of trap af naar een souterrain. Het helder ogend domein waar Dominique Van Huffel bewijst dat een grafisch vakman een uitstekend fotograaf kan zijn.

Dominique kreeg zijn opleiding in de drukkersstad Turnhout, een stad met een traditie van het drukken van kaartspelen. En waar ook de grote en helaas te loor gegane drukkerij en uitgeverij Breepols, die het halve continent van onder andere agenda's en kalenders voorzag, als een der laatsten der Mohikanen de geest moest geven. De naam van het opleidingsinstituut: HoRiTo. Hier bekwaamde hij zich in grafische vormgeving en specialiseerde zich met een extra jaar "reprofotografie".